Nurmulintu XL en Boefie

In twee weken heb ik deze extra grote Nurmulintu shawl gebreid. 

Steeds weer wegleggen blijft moeilijk voor mij, maar mijn polsen en duimen vinden dat wel zo fijn.  Hij is erg lang geworden; 2,60 x 52 cm, dat lijkt me een fijne maat om te dragen.

De Nurmulintu is een gratis patroon op Ravelry en ik heb er al eerder eentje gebreid. Die draag ik erg vaak. Wel is dat eerste shawltje een stuk kleiner, 1.80 x 30 cm, van maar één knot sokkenwol. Deze keer heb ik de kantgedeelten in een ander kleurtje gemaakt. Wel allebei sokkenwolletjes die ik in Berlijn heb gekocht, Austermann Hand painted en Austermann Step. 

Van de paarse wol heb ik nog 50 gram over. Misschien brei ik daar wat sokken van. Ik had toch zin om die breidopjes die ik in het Museum Staphorst heb gekocht, te gaan gebruiken. :)

 

Links het oude shawltje, nog steeds veel gebruikt. 

Met onze Boefie in huis viel het niet mee om te breien, om foto's zonder Boefie te maken en vooral om bolletjes wol zelf te houden. 

Toen ik klaar met breien was, bleek er een knoepert van een fout in te zitten. Daar kan ik niet tegen hoor. Dus de dunne pen erbij en achteruit breien. Erg lastig met dat kantgedeelte. Gelukkig waren het maar vier pennen. Maar toch. Ik wilde dit gauw afmaken, duurde het toch weer een avond langer. ;)

Daarna heb ik mijn beide lange dunne dassen van heel zacht en dik garen aangepast. In plaats van één lange sliert heb ik er een bredere shawl van gemaakt met een lus waar je hem door kunt halen. Een stuk praktischer en zo draag ik ze weer graag.

Weinig handwerknieuws dus, logisch als je weinig tijd hebt.

Want onze dieren vragen best veel aandacht.

Maar Boefie helpt mij met het opruimen van oude projecten.

Ook helpt hij met het uitzoeken van nieuwe projecten

en hij zorgt ervoor dat ik flink in beweging blijf.  

Want ik ga veel op pad met Axel en Boefie. Alles om Boefie zijn energie een beetje kwijt te laten raken. ;)

Boefie's voorkeur is samen met Axel in het kistje achterop de fiets, maar dat vindt Axel niet zo leuk. 

Maar voorin het fietsmandje met een kussentje onderin en aan een tuigje natuurlijk, hebben we al heel wat kilometers afgelegd zo saampjes. Zo kan ik ook foto's maken voor mijn fotoblog van Staphorst en omgeving, Staphorst elke dag. Zoals deze foto van de schaapjes hieronder. Toen was er nog zon en geen dikke donkere mist zoals de laatste dagen.

Af en toe laat ik ze ergens op een landweggetje waar geen auto's rijden lekker spelen, natuurlijk aan een lange lijn. Boefie is dol op los zand. Dan graaft hij grote kuilen en springt en buitelt erover heen.  Leuk om te zien. 

Ook vind hij andere dieren erg interessant. Koeien, paarden, schapen, al wil hij niet neusje neusje doen, zoals Axel. Maar wie weet, komt dat nog.  

Hij is wel bang voor auto's, scooters, fietsen, skateboards, stepjes en vooral voor tractors. Dan kruipt hij onderin zijn mandje of helemaal onderin mijn jas. Even naar een veilig plekje, maar daarna wil hij er weer uit hoor. Al mag hij van mij bang blijven van al dat verkeer in de hoop dat hij nooit onder een auto komt.

Wij gaan er dus dagelijks op uit, mist of niet. Misschien moet ik een wat mooier fietsmandtasje maken. Altijd beter dan een oude boodschappentas. ;)

Mooi roze neusje hè. :)

Nurmilintu shawl, weer een onderwegwerkje af

Omdat ik veel tijd buitenshuis doorbreng, ben ik altijd op zoek naar makkelijke breiwerkjes om daar te doen. Dit was er een van, de Nurmilintu, een gratis patroon van Ravelry. De naam kan ik nu eindelijk onthouden. ;)

Volgens de ontwerpster Heidi Alexander komt de naam uit een Fins slaapliedje: "Nuku, nuku, nurmilintu... " 

(vrij vertaald: "Slaap, slaap, klein vogeltje")

Het is een shawl in Baktus model, dus te maken zonder nadenken. Echt ideaal als je steeds hele kleine stukjes kunt breien en het dan weer weg moet leggen.

Het enige wat wat moeilijkheden gaf, was de schroefdraad van een naald. Gelukkig kreeg ik er een nieuwe voor. :) Maar natuurlijk gebeurt zoiets midden in het lace gedeelte. 

Als laatste brei je een rand in het lace patroon en daarna kant je af. Je ziet het knotje kleiner en kleiner worden en dan hoop je maar dat er echt zoveel meter garen op het knotje zit als je dacht. Gelukkig wel! Rechts kun je zien wat er nog over was. :)


Van dat restje kun je mooi kwastjes maken. Heb het in tweeën verdeeld en daarna om mijn hand gewikkeld. Met het uiteinde een paar keer omwikkeld zoals op de rechter foto.

 Dan bijelkaar houden en het geheel bovenaan weer omwikkelen. Ook weer vastzetten.

 Dan doorknippen aan de onderkant en een beetje bijknippen. Niet teveel, na het wassen zie je het beste hoeveel er nog af zou moeten. Stevig aan het breiwerk bevestigen. Het uiteinde van de draad hangt in de kwast. :)

 Het mooie garen is een sokkenwolletje van Wol met Verve, die nu behalve een webwinkel, ook een echte winkel heeft in Zwartsluis. Dat is wel heel erg dichtbij.. Daar kom ik vast nog wel langs. :D

Een big smile voor dit shawltje dat perfect bij mijn paarse jas past. :)