De mens wikt..

Koningsdag 2016 blijven wij lekker thuis. Met een oranje tompouce en oranje op tv kregen wij toch een warm oranjegevoel. :)
Want ondanks alle gemaakte plannetjes doe ik even bijna niks aan handwerken. 

Mijn man moest na een val naar het ziekenhuis en wordt eind april geopereerd. Allemaal heel spannend. Veel ziekenhuisbezoeken en natuurlijk neem ik dan mijn onderwegbreiwerkje mee. Gelukkig is hij nu zolang thuis.

Ondanks het simpele patroon kun je dan toch de fout ingaan en heb ik alles uitgehaald tot na het tweede gedeelte. Het zullen de zenuwen wel zijn geweest. ;)

De kleur past goed op de ziekenhuisvloer. Je ziet duidelijk de twee soorten patroon in de garens met verschillende verfbaden. Alleen het laatste deel moet nog.

Voor de afwisseling neem ik dan mijn onderweg haakwerkje mee. 

Het leuke van handwerken in het ziekenhuis, zijn de praatjes die je dan krijgt. Mensen vertellen je hoe zij sokken breien, hoe ze vroeger breien leerden, dat ze wel zouden willen leren haken e.d.

Soms laten mensen je zelfs hele leuke of bijzondere handwerkjes zien die ze bij zich hebben.

Zoals dit Staphorster knipbeursje met kralen versierd. Door mevrouw vroeger zelf gemaakt en nog steeds in gebruik. Ik mocht het zelfs vasthouden en heel goed bekijken.

Mooi hè. 

Het is lang geleden dat ik met kraaltjes gewerkt heb. Maar als ik dit zo zie... 

Maar voorlopig dus even niet. 

Zoals je kunt zien heb ik een prachtige blauwe pleister om mijn duim en wel omdat ik mij behoorlijk diep in die duim gesneden heb. 

Het is onmogelijk om een borduurnaald, naainaald, breinaald of haaknaald vast te houden en er dan iets mee te doen. Lukt dus echt niet. Ik heb het met links geprobeerd, maar dat wordt een tienjarenplan. ;)

Dus ik ga een poosje lezen. Dat kan mijn duim wel hebben.

Echt mooi blauw zo samen hè. :)

Hard gewerkt!

Vandaag laat ik jullie zien waarom ik weinig aan handwerken toekom. Nou ja, ik zou het kunnen doen als mijn armen niet trilden van de spierpijn. ;) Dit was namelijk mijn voortuin, een raar stukje grond, maar ik vond het hoge gedeelte in de vorm van een pacmanbekkie lange tijd wel geslaagd.

Maar na heel veel uren hard werk, waarbij wij geholpen zijn door mijn zus en een stel sterke buren, ziet het er nu zo uit. Maar petje af voor mijn man, wat kan die jongen werken! Nu is het een stuk bijdetijdser en straks ook een stuk onderhoudsvriendelijker. Nooit geweten dat die blokken zo zwaar zijn!

Nu nog even ;) wat split erin en daarna mag ik aan de bak; compost, mest, goede grond erin en dan de planten en nog wat later de rozen. Het wordt zeker weten prachtig! 

Maar natuurlijk ben ik niet alleen daarmee bezig. Dus hier een update van het oranje jasje. Ja, het gaat langzaam, ik weet het. Maar ik heb nog tot 10 augustus om het af te krijgen. ;)

Ook heb ik mijn werkkamer weer een opruimbeurt gegeven, want a.s. woensdag komt mijn clubje hier een workshop volgen. Ik hoop dat het heel gezellig wordt!